Geschiedenis Marchenero

De Marchenero Kropper Club.

De Marchenero Kropper Club (MKC) is per 10 februari 2012 opgegaan in de Vereniging van Valenciana Fokkers (VVF).

Bovenstaande regel vond ik toen ik terug zat te kijken in het nieuwsarchief van de NBS-site.
Mijn gedachten gingen terug naar de eerste Marchenero’s in Nederland en het begin van de MKC. Dat is toch wel weer een tijdje terug.

In 1977 had Willem van Oostayen uit Loosduinen, als eerste in Nederland, Marchenero’s geïmporteerd. In diezelfde tijd deed Martin Lindner uit Duitsland dat ook. Beide fokkers waren enthousiast en dat sloeg over op verschillende liefhebbers. Ik weet nog wel dat ik in die tijd bij Willem van Oostayen kwam. Hij fokt in die tijd net als ik Valenciana’s. Maar hij had toen ook ineens een paar Marchenero’s. Nou, nou, die vond ik mooi, die wilde ik ook hebben. Maar ja, daar kom je niet zomaar aan.
Ook Sjaak Beijerbergen wilde ze hebben en het leek ons een goed idee om wat samen te doen. We konden bij Martin Lindner Marchenero’s ruilen voor Valenciana’s. Die had ik wel, dus dat kwam mooi uit.
Met een paar koppels kwamen we thuis. Zo hadden wij ze ook. Ook ene Clabbers uit Limburg kwam in het bezit van Marchenero’s. Die had hele mooie dieren. Sjaak en ik fokten het eerste jaar aardig wat jongen en showden ze op de EZHSV-show. Toch eigenlijk wel een sensatie in die tijd. Verschillende mensen waren enthousiast. Ook ene Rob Feller kocht dieren van ons en was heel fanatiek.
In 1980 werd de Marchenero als ras in Nederland erkend. Het ras werd snel populair. Iedereen wilde Marchenero’s hebben.    Er werden grote aantallen ingezonden op diverse tentoonstellingen.

In 1982 werd de Marchenero Kropper Club opgericht. Sjaak Beijersbergen, Rob Feller en ondergetekende besloten tijdens een tentoonstelling van Loosduinen en Omstreken een speciaalclub op te richten en tijdens de show van Avicultura in januari 1982 werd de oprichtingsvergadering gehouden.

Een speciaalclub die meteen bij de oprichting al 40 leden had. In de kleurslagen van de Marchenero’s was toen niet veel keus. Alleen de blauw- en bruinserie waren er. Maar ja, om nu allemaal blauwen bruin te gaan fokken vonden sommigen maar niets. Kleurtjes moesten er komen. Dat is veel mooier dan al die blauwen en bruinen. Dat ging soms toch ten koste van de typische raskenmerken.
De speciaalclub probeerde dit een beetje in de hand te houden, door de keurmeesters te adviseren om naast de primaire raskenmerken ook op de kleuren te letten. Niet alle kleuren waren goed getekend. Veel dieren zaten meer tussen geband en gekrast in.

Door strenger te keuren kwam er meer eenheid in, maar de inzendingen liepen terug. De enthousiaste fokkers hadden in de gaten dat goede Marchenero’s fokken toch moeilijk was. Hoewel het aantal fokkers terug liep bleven verschillende fokkers het ras toch trouw. Een aantal jaren later stond het ras weer onder druk. Nu vanwege de belangstelling van Engelse zijde. Daar werden ook de Marchenero’s ontdekt. Veel goede dieren verhuisden naar Engeland.
Maar gelukkig bleven diverse topdieren behouden voor Nederland.

Een aantal serieuze fokkers bleven het ras trouw en hebben het ras naar een heel behoorlijk niveau gefokt.

De kwaliteit van de Marchenero zit al jaren in de lift. Het is ondanks soms sombere voorspellingen uitgegroeid tot een volwaardig ras, wat het heel goed doet op de tentoonstellingen.

Maar om een speciaalclub te runnen heb je wel een bepaald aantal leden nodig om het allemaal een beetje te kunnen behappen. Er zijn wel genoeg fokkers om het ras te waarborgen maar eigenlijk te weinig om een speciaalclub in stand te houden.

De MKC en de VVF houden al jaren de clubdag gezamenlijk in het Kleindierencentrum en met succes.

Het was daarom een heel goed besluit om aan te sluiten bij de VVF.

Hoe het in de toekomst gaat? We wachten het af.

Dirk de Zeeuw